Samanyolu’ndaki yıllık nova patlamaları hassas şekilde ölçüldü

 

Nova sönük bir yıldızın Güneş’ten yüz bin kat daha fazla parlamasına sebep olur. Görsel Nova Persei 1901’in patladıktan yaklaşık yüz yıl sonrasını gösteriyor. Macenta, sari ve mavi renkler sırasıyla radyo, görünür ışık ve x-ışını dalga boylarına karşılık geliyor.

Sönük yıldızların parlayıp tekrar sönene dek güneşimizden çok daha fazla ışık yaymasına neden olan nova patlamalarının Samanyolu’ndaki sıklığı gökbilimciler tarafından keşfediliyor. Ancak galaksimiz o kadar büyük ve tozlu ki, yeni elementlerin uzaya fırlatıldığı bu tür patlamaların ne sıklıkla meydana geldiği bilinmiyor.

Patlamaların yıldızlararası tozlardan görünür ışığa kıyasla daha etkili biçimde geçen kızılötesi spektrumunu inceleyen Caltech gökbilimcisi Kishalay De ve çalışma arkadaşları, bu patlamaların ne sıklıkla meydana geldiğini tahmin ettiler.

Uranyum “kar taneleri” ölü yıldızlarda termonükleer patlamaları tetikleyebilir

 

Beyaz cüceler uranyum kristallerinin sebep olduğu nükleer fisyona karşılık olarak süpernovaya dönüşebilir. 1a tipi süpernova denilen yıldız patlamaları yeni bir araştırmanın öne sürdüğüne göre ölü yıldızların çekirdeklerinde biriken uranyum “kar taneleri” ile tetiklenebilirler. MPIA, NASA, CALAR ALTO GÖZLEMEVİ

Fizikçiler, termonükleer bombanın kozmik bir versiyonuyla küçük uranyum kristallerinin bir ölü yıldız içerisindeki büyük kütleli patlamaları tetikleyebileceğini ileri sürüyorlar.

Araştırmacıların dikkat çektiği “ölü yıldızlar”, beyaz cüceler olarak bilinen, Güneş’in yarı kütlesine sahip ve yoğunluğu oldukça yüksek olan yıldızlardır. Beyaz cüceler yaşamlarının son evresindedir ve yaş aldıkça yavaş yavaş soğurlar. Bu süreçte, uranyum gibi ağır elementler kristalize olmaya başlar ve yıldızların çekirdeklerinde “kar tanelerini” oluştururlar.